Sonra şarkıcı...

                                  Sonra ifade...

                                  Sonra klip...

                                 Sonra süsleri...

                                Sonra yorumları...

                                 Her şey sonra...

                                  Önce müzik...

        anlaşılmasının deneyimli tedirginliği içinde olan genç bir müzisyenle yapıldı.

        Düşündüklerine ve yaptıklarına inanan her sorumlu insan gibi, o yine de içinden geldiği

        gibi ve bence biraz da hızlı konuştu.

        Randevuma giderken teybimi almayı unutmayıp da, sözcükleri keçe uçlu bir kalemle

        kovalamak zorunda kalmasaydım, ateş eder gibi konuşmasına aldırmazdım sanırım. Ama

        olsun... Bence hepsine değdi. Hatta neredeyse, söyleşi randevusu için menajeriyle

        yaptığım on sekiz telefon görüşmesine bile... İşte sizler için, yorumsuz, içten, magazinin

        uzağında ve el emeği, göz nuru bir röportaj...

        Çelik, sana ulaşmak zor mu?

        kişiden görüşme talebi alıyorum. Bu yoğun tempo içinde bazen ulaşılmaz olmak mümkün

        tabi...

        öğrendim. Belli bir temel alındıktan sonra müzik aletlerinin hepsi çalınabilir. Bunun püf

        noktasını, herhangi bir aleti çalmayı öğrenirken öğrenirsiniz ve işiniz kolaylaşır, ama bunu

        söylerken, ustaca çalmaktan sözetmiyorum. Çalabilmek ve çalmayı öğrenmekten

        sözediyorum. Müzik aleti çalmayı öğrenmek kulak duyumuna ve bol etüt çalışmasına

        bağlıdır. Ustalık için 10-12 yıl o müzik aletiyle yaşamak gerek. Ben çok iyi kontrbas

        doğru es geçtiğim bazı bölümler olduğunu bile itiraf ediyorum. Bir işin üzerine fazlasıyla

        yoğunlaştığın, o işten kafanı kaldıramadığın zaman böyle bir yere gelebiliyorsun. Kaset

        çalışmalarımda da genellikle böyle olur. En çok titizlendiğim şeyler nüanslardır. Şarkının

        yumuşak, kızgın, öfkeli, hırçın okunması gereken yerleri olur. İçinden gelmezse,

        vermeyi gerektiriyor mu? Yani, hiçbir ticari ve popülarite kaygın olmasaydı da, aynı

        sinmeyen müziği yapmam. Örneğin, kasetimde oryant denilen doğu müziği kökenli unsurlar

        kullanmadım. Zurna, darbuka, tef yok. Ritm olarak dahi bu tür oryantal özelliklerden uzak

        tuttum müziğimi. Türklerin yakın olduğu bir alt yapı var. Ben bunu oryantal bir kalıba

        oturtmadan ve batı müziği ile örtüştürerek oluşturdum. Tabiiki, mutlaka kaliteli olmalı.

        Benim öncelikle verdiğim şey müzik kalitesi. Stüdyoda verilen emeği kimse bilmez. Hiç

        kimsenin, senin müzikal birikimine sahip olma zorunluluğu yoktur. Dinleyici seni bir bütün

        olarak ele alır, görür, kulağına bakar, gözüne bakar, sözüne bakar. Sözle davranışının

        uyumuna bakar ve gerekli olan iletiyi alır. "Adam burda tef kullanabilirdi, satışını da

        arttırırdı, helal olsun kullanmamış" demez. Ama bir bütün olarak baktığı için de yaptığın iş

        ile yaşadığın hayatın genel gerçeklerini daha doğru görebilir.

        Gündüz açık havada başka, akşam meyhanede başka konuşan, adam kalamaz zaten. Sen

        kişiliği kendine giydiremezsin. Uğur Dündar, Frank Sinatra olayım diyemezsin. Sözlerini

        yaşam biçimine aktaramazsan, havada kalırsın. Sözün, kılığın, yaşam biçimin, politik

        görüşün, insanlara nasıl baktığın önemlidir. Yoksa, ticari olabilmek için, kısıtlı bir zeka

        yeterli. Kılık, kıyafet, oryant unsurlar falan...

        Böyle para kazanılır, sanatçı olunmaz. Seninle, hiç eğitim görmemiş bir insan da senin gibi

        konuşabiliyor, düşünebiliyorsa, Türkiye'de 70 milyon sanatçı var demektir. Bu düşünce

        biçiminin içinde olmak bile sanatçı olmaya aday olmak demektir.

        Sanatçı yaratır. Tanrısal özelliği vardır sanatçının. "Sanatçı" derken de yanlış anlaşılmak

        istemem. Sonuçta üretir bu adam işte... Fikir iletişimin var mı, yok mu? O iletişimin

        toplamına ne diyorsun? İster "sanat" de, istersen başka bir şey... Ama senin günlerini,

        yıllarını verdiğin herşey, insanların karşısına çıkardığın küçücük bir yanlış ile, bir saniyede

        harcanabilir. Bir bakarsın uzun yılların birikimi yok oluvermiş.

        Ticari olmaktan söz ederken, şunu hatırlamak gerekir. Çok kaliteli birşey de ticari olabilir.

        Kalitesiz bir şey de ticari olmamış olabilir. O tam bir yıkım. Çok kalitesiz ve ticari o kadar çok

        şey var tabi... Türkiye'de son otuz yıldır dinlenen parçaları inceliyorum. Bugünkü anlayışla

        o kadar çok ortak noktaları var ki... Örneğin, Türkiye'de 4 dakikayı aşan parça dinlenmiyor.

        Minör tonlar dinleniyor. Bu konuda bir kitap çalışması yaptığım için fazla örnek vermek

        istemiyorum ama sonuçta, ticari ve hap iş yapmanın formüllerini bulmak zor değil. Benim

        amacım kaliteli iş yaparak para kazanmak, para kazanmak için iş yapmak değil. Yani, yine

        Beste için esin aldığın andan, kasetinin insanlara ulaştığı ana kadar olan süre içinde

        seni en çok heyecanlandıran şey nedir? Nasıl duygulanır, nasıl hissedersin?

        Ben çok soğukkanlı bir insanım. Bacağımdan vuruldum, doktora gidip pansuman

        yaptırdım. Kaza yapar, arabanın içinden çıkıp, bu kazayı nasıl yaptım diye sinirlenir, taksiye

        atlar eve giderim. Soğukkanlıyım ama aynı zamanda sinirliyim de... Ben burada konuşurken,

        sen orada kağıtları incelemeye kalkarsan, küllüğü alıp kafana geçirebilirim. Şimdi böyle

        soğukkanlı ama reaksiyonel bir yapıya sahibim. Bu yüzden kolay heyecanlandığımı

        söyleyemem.

        Şarkı yaparken genellikle sözlere takılırım. Sözleri yakalamaya çalışırım. Sana "bebek"

        dediğimde neler gelir aklına? Ben o sözle, bütün birikimimi aklımda formatlıyorum. Belki de

        aslında şarkı orada bitiyor... Sonra müzikal dil... Sonra şekillenme... Stüdyo ve bütün

        tamamlayıcı unsurlar, aslında şarkı bittikten sonra gelir.

        Türkiye'de pop müzik camiasında kendini nasıl konumluyorsun?

        Doğanın gereği olarak herkes birbirinden farklıdır. Bu benim kendi dar piyasam için de

        geçerli. Ben kendi tarzımı ve kendi yolumu belirledim. Kendi kendimi yeniledim.

        Duygularımı ortaya koyarak ve ilkelerimi koruyarak güzel şeyler yapmak istiyorum.

        Kendimi ne çok farklı bir yere, ne de bir çok kişinin arasına koymak istiyorum. Yapılan işleri

        iyi müzisyen, sesi çok güzel. İki üç enstrüman çalıyor ve iyi çalıyor. Bu çok önemli bir şey.

        Ben bu konuda mütevazi değilim. Seni birilerinden ayıran özellik, tanrı vergisi.

        Sahiplendikten sonra geçmiş olsun. Michael Jackson'un sesini hatırlayabiliyor musun?

        Çok başkadır. Jody Foster'la Hülya Koçyiğit'i kıyaslayarak düşünür müsün? Ya da Phill

        Collins ile Burak Kut'u yan yana koy. Benim koyduğum fark budur. Aşkın Nur Yengi de

        belli ilkeleri olan, onlardan ödün vermeyen, yetenekleri olan ve insan gibi yaşayan biridir.

        başlandı. Bir süredir aranjörler, klip yönetmenleri gibi işin mutfağında olan insanlar da

        tanınıyor. Sen müzikseverin hangi anlamda daha seçici olmasını, neleri

        müzik... Enstrümanlar var. Beste var, esası o... Sonra söz, sonra şarkıcı, sonra ifade, sonra

        klip, sonra süsleri... Her şey sonra. Önce müzik... Çırılçıplak ve yapayalnız. Şarkılara böyle

        bakabilmek, ucuz tuzaklara düşmemek gerekir.

        Türkiye'de müzikseverin sanatçılar hakkındaki değerlendirmelerini oluşturan çeşitli

        dilediği gibi davranmasının hakkı olduğunu mu?

        Özgürce ve dilediği gibi davranırsa çok yanlış anlaşılır. Hoca gibiyse maya çalıyor,

        karaktersizce para çalıyor, sanatçıysa bağlama çalıyor. Ben özgürüm ama böyle birikimde

        insanlar var ki, sen daha leb demeden sürahi diyeceğini anlıyor. Belki kısıtlamaların olması

        gerekiyor. Aziz Nesin bile insanlara anlayış gösterilmesi gerektiğini anladı. Sonuçta

        idraklara hitap ediyorsun. Seni taktir edecek bir kitlenin önünde olduğunu unutmadan

        konuşman ve dikkatli olman gerekiyor. Tanrı için günah var mı? Yok. Günahlar, insanlar

        için vardır. Söyleyeceğin ve söylediklerinin çekileceği yere dikkat etmek zorundasın. Ben

        dikkat etmek ve gerekiyorsa kendimi sınırlamak zorundayım. Şöyle düşün. Yaşamını

        Tanrı'ya bağlamış ve bu düşünceyle yatıp kalkan bir adama, sen kalkıp da tanrı yok dersen,

        ölür adam. Ya da seni öldürür. Dikkat etmek gerekiyor. Bin tane ufuk açacak sözler vardır.

        Sevgililik gibi bir yerde. Bugün "seni seviyorum" diyorsun, yarın da "Allah belanı versin".

        Bir sanatçının herşeyi kapsaması, anlaması ama herkesten de farklı olması gerekir. Kendimi

        ne şekilde kısıtladığımı şöyle özetliyorum: Yaşarken değil, yaşadıklarımı açıklarken...

        dinliyorsun? Dünya müzisyenleriyle kendini ve Türkiye'deki meslektaşlarını kıyaslar

        belli sonuçları vardır. Bir sanatçı için neler gerektiğini düşünelim. Bir Tanrı vergisi olan

        etmenin yolu yok. Bu sana verilmiştir ya da verilmemiştir. Tabi, iş bununla bitseydi

        Türkiye'de de bunlardan çok olurdu. Ama ne yazık ki yetmiyor. İkincisi eğitim. Dünyanın

        en iyi virtüözleri akademisyenlerdir. Rockçının davulcusu ritm öğrencisidir. Müzikal

        değerleri aşmak için doğru ve zengin bir eğitim gerekir. Üçüncüsü, bir sanatçı için yetenek,

        eğitim dışında akıl ve fikir gerekir. Adamın fikri vardır, söyleyeceği sözü, mesajı vardır.

        Yazmayı biliyorsun, çok iyi, çok güzel yazıyorsun... İyi ama yazacak bir şeyin yoksa, sen de

        yoksun... Dördüncüsü, bir sanatçının varolabilmesi için, ki o sanatçı toplumla birlikte ve o

        toplumun içinde varolacağına göre, menajerlik ve organizasyona ihtiyacı vardır. Beşincisi,

        o sanatçı yaptığı herşeyi insanlara ulaştırmak ister. Yani insanların onun yaptıklarını

        değerlendirebilmesi, onu anlayabilmesi gerekir. Onlar bin, biz beş derken söylemek

        istediğim bu işte. Bütün bu koşulları ve olanakları düşündüğümüz zaman küçümsenecek

        bir durum olmadığı ortada. Eğer birşeyleri küçümsemek gerekiyorsa, bütün bunları birlikte

        değerlendirmek gerekiyor.

        Sanatçı olmaktan sözetmişken, bir şey daha söylemek istiyorum. Örneğin, sex. Biriyle

        sevişirsin, sonra başka biriyle... Sonra başka.. Bir, beş, on, yirmi. Sonra sıkılırsın. Akıl

        olarak iletişim kurmak isteyeceksin mutlaka. Bu yetmeyecek sana.. Düşünce yolculuğuna

        çıkmak isteyeceksin. Gözünden, bedeninden yüreğine ulaştırmaya çabalayacaksın

        birşeyleri. İşte sanatçının yapması gereken budur.

        O yirminin içinde olmak ve kolayca tüketilmek değil, yüreklere ulaşmaktır yapılması

        gereken. Kim sanatçı, kim değil? Mesela Atatürk en büyük sanatçıdır. Hepsine öğretmenlik

        kaypak sözcüklerdir. Ben tek başına yeteneğe değer vermiyorum. Sesin çok güzel, iyi...

        Eğitim yok, fikir yok. Kadın döven, cümle kuramayan ama iyi gırtlağa sahip. Böyle sanatçı

        olunmaz. Herşeyden önce metodsuz eğitimi at bir kenara. Söylediğin yaptığını, yaptığın

        hiçbir zaman sevmedim ve hala da sevmiyorum. Çok gerekli olduğunu biliyorum. Sevdiğim

        işi yaparak ve inandığım gibi yaşayarak para kazanmak isterim daima. Kimseye muhtaç

        olmak, ağız kokusu çekmek istemem. Bu yüzden para istiyorum. Ama asla paranın kölesi

        olmam. Şöhret ve aşka gelince...Bak bunları ilk defa söylüyorum. Bunlar hayatımda çok şey

        değiştirdi. Eskiden çok kıskançtım. Şöhretle attım onu. Yanımdaki kadın nereye bakıyor,

        kime bakıyor diye kaygılanmalarımı böylece yitirmiş oldum. İstiyorsa yanımda olur,

        istemiyorsa olmaz. İdeallerim... Evet, başka... Mesela dinleyici konserleri vermek isterim.

        Tiyatro konseri gibi... Enstrüman olarak, ruh vererek... Onlar insanı alır ve başka yerlere

        rahatsız olurdum. Hoş bazen hala oluyorum ya... Yanımda birisi oluyor... Ya, bu adam ne

        bakıyor bana diyorum... Manyak mısın diyorlar, seni herkes tanıyor... Çok sıkıntılıyımdır,

        asansöre binmeyip, otuz katı sıkılmadan çıktığım olmuştur. Her söylediğimin çok çabuk

        yapılmasını isterim.

        Tabiatım bu. Tabii ki herkesin seni tanıması ve ilgi göstermesi bazen sıkıntı verebiliyor.

        Bundan çok hoşlanmama rağmen kaldıramadığım zamanlar da olmuştur. İnsanın yapısı

        hiçbirşeyi aralaksız aralıksız olarak yaşamaya uygun değil ki.

        İzole bir yaşamım olduğu doğru. Arabayla evimden alınıyor, havaalanına götürülüyorum.

        Kendi başıma pek bir şey yapamıyorum. Ama bu benim için çoğunlukla güzel diyebilirim.

        Barları zaten sevmem. Haftada beş gün barda çalışıyorum. Hem de on yıldır. Böyle bir

        özlemim yok. Bir tek şey sıkıyor beni. Duygusuz ve anlamayan gözler. binlerce göz içinde

        bir tek göz görürsem duygulu, ona hitap ederim.

        Ben bir şeyler paylaşmak isterim, zaman geçirmek değil. Etki uyandırmak, bunu hissetmek

        isterim. İnsan beğenilmek için yaşıyor. Beni beğen, beni çöz, beni yaşa... Herşeye rağmen

        sürü yeni şey düşünüyorum... Sinirli bir adam... Akıllı ve ilkeli... Cesur... Kibar... Yolun

        açık olsun Çelik...

        olsaymışım, ne olurmuşum falan... Ya, bu ne demek şimdi? Neden örümcek olayım? Bana